LUNDÚNIR 29. JÚNÍ 1613.
SÝNING Á VERKI SHAKESPEARES LÍFI HINRIKS VIII
FÓR FRAM Í GLOBE LEIKHÚSINU.
HÚN VAR AUGLÝST MEÐ ÖÐRU HEITI SÍNU:
Í 1. ÞÆTTI 4. ATRIÐI LEIKRITSINS
MISTÓKST SKOT ÚR LEIKFALLBYSSU SVO AÐ ELDUR KVIKNAÐI.
GLOBE LEIKHÚSIÐ BRANN ALGJÖRLEGA TIL GRUNNA.
WILLIAM SHAKESPEARE SKRIFAÐI EKKI FLEIRI LEIKRIT.
Ég skal taka hestinn þinn, herra.
Færðu mér öl, strákur.
Við fréttum að leikhús hefði brunnið.
Hvaða leikhús var það?
Mitt.
Þú ert Shakespeare, ljóðskáldið.
- Þú segir sögur. - Ég gerði það.
Ég var með sögu, en lauk aldrei við hana.
Vilt þú ljúka henni fyrir mig?
Ég er hættur í sögum, strákur. Ég vissi ekki hvernig ætti að ljúka þinni.
Víst vissirðu það.
Góða nótt, eiginmaður.
Tuttugu ár, Will.
Við höfum séð minna og minna af þér.
Fyrir okkur ertu gestur.
Og gestur þarf að fá besta rúmið.
Hvílstu vel.
Ég hélt alltaf að hann endaði ævina í Lundúnum. Þar bjó hann.
Engu breytir hvar hann lifir eða deyr. Öllu skiptir hver erfir hann.
Ég er erfingi hans. Og dóttir okkar, Elizabeth, á eftir mér.
Ekki ef systir þín færir honum sonarson.
Eða við gerum það.
Mér datt í hug að útbúa garð.
Við erum með garð.
Ég veit, en ekki eldhúsgarð eða blómagarð.
Sérstakan garð fyrir Hamnet.
Hamnet er í paradís. Hann þarf ekki garð.
Kannski þarf ég hann.
Dálítið breyting frá því að semja leikrit í Lundúnum.
Á suma vegu, Maria. Á aðra, frekar svipað.
Svipað? Ekki fæ ég séð það.
Ja...
eins og í dag mælum við sviðið okkar.
Garður er ekki leikrit.
Jú, en leikrit, garður, hleifur,
eins og þeir sem þú bakar á morgnana,
allt byrjar það með hugmynd,
þörf fyrir að...
skapa eitthvað fallegt eða af þörf.
Brauð byrjar með geri og hveiti.
Einmitt. Innihald. Nú skilurðu mig.
Runnar, lyng, ger, hveiti, vers, leikarar,
og þeir þurfa allir draum sem ekki verður hafnað,
og sem þarf að viðra alls konar mótlæti,
því veðrið breytist, pöddunum fjölgar,
ofninn kólnar, gerið súrnar,
og í mínu tilfelli munu samverkamenn þínir,
eins og skínandi geðveikisleikari að nafni Dick Burbage, trufla,
og heimta stærri sýningu með minni kostnaði,
og styttra leikrit með mun lengra hlutverki fyrir hann,
og allt þetta þarf að komast yfir
án þess að missa nokkru sinni sjónar á draumnum sjálfum.
Og hvernig er það þegar það gengur allt upp?
Ja, hvernig er ilmurinn af nýbökuðu brauði?
Hvað ertu eiginlega að gera hér?
Þetta er það sem þú mátt ekki míga á.
Þetta mígurðu ekki á, og þetta mígurðu ekki á.
Eiginmaður!
Þakka þér fyrir.
Það er erfiðisvinna að grafa upp rætur.
Þú kemst að því.
Einu sinni gróf ég upp rætur heils skógar
og flutti hann yfir sviðið til Dunsinane.
Það er dálítið öðruvísi í alvörunni.
Hann lofaði svo góðu, Anne.
Þú þekktir hann varla.
Ég þekkti hann gegnum ljóð hans.
- Þú segir "ljóð." - Ja, ljóð, já.
Barnalegt hrip, kannski,
en grín og brellur í hverri Línu.
Hann skrifar þau ekki fleiri.
Nei.
Og ég ekki heldur.
Það er ekki Hamnet sem þú syrgir, heldur sjálfan þig.
Ég syrgi son minn.
Núna.
Þú syrgir hann núna.
Þegar þú skrifaðir Vindsór-konurnar kátu.
Já, ég gerði það.
Það er aðlögun.
Hún þarf aftur að læra að vera eiginkona.
Maðurinn minn heldur að þú hafir komið heim til að deyja.
Er það?
Ég var að kaupa mér ellilífeyri.
Ég get ekki dáið næstu tíu ár, því þá fer ég á hausinn.
Hvers vegna komstu þá heim?
Engar sögur til að skrifa?
Susanna, ég hef lifað svo lengi í ímynduðum heimum
að ég held ég hafi misst sjónar á hvað er raunverulegt.
Hvað er satt.
Judith segir, "ekkert er satt."
Judith er 28 ára og piparmey.
Það er satt.
Þegar faðir minn deyr verð ég á vonarvöl.
Nei, barn.
Þriðjungur fjármuna hans rennur til mín á meðan ég lifi.
Á meðan þú lifir.
Mundu að þú ert eldri en hann.
Susanna skal aldrei sjá þig skorta neitt.
Susanna hlýðir eiginmanni sínum.
Ég fæ ekkert.
Sem er það sem ég á skilið.
Judith.
Ef þú getur ekki fyrirgefið sjálfri þér...
hvernig geturðu ætlast til að guð fyrirgefi þér?
Ég geri það ekki.
Ég hljóp hingað að þessari skógartjörn
daginn sem ég var rekinn úr skólanum.
Ég veit það, pabbi.
Sonur sveitarstjórnarmanns fær ókeypis menntun,
en sonur þjófs...
Ég held að heimur minn hefði endað.
En ég var hrifinn af þessum stað.
Og þið börnin voruð það líka.
Já.
Já, við komum hingað daglega.
- Þótt Hamnet hafi aldrei farið út í. - Nei.
Hann var ekki hugaður eins og Judith.
Eða... Jafnvel ég.
En hugur hans var hugaður.
Ég man að hann kom einu sinni með mig hingað
til að sýna mér það sem hann hafði skrifað.
Ég sagði honum þá...
að ég væri stoltasti faðir í kongungsríkinu.
Ég er það enn.
Hérna, elskan.
- Hugur föður þíns dvelur við arfleifðina. - Hugur þinn við arfleifð hans.
Og þarf því að verða þín.
Ég er eiginmaður þinn,
og það sem snertir mig snertir þig.
Það er gott, elskan.
Borðaðu meira.
Þakka þér fyrir.
Eiginmaður! Það er sunnudagur!
Sunnudagur?
Þetta eru ekki Lundúnir.
Ef þú missir af messu hér færðu sekt.
Góðan dag.
Ég er ánægður að sjá þig.
Shakespeare.
Annar sunnudagur og enn siturðu á bekk fjölskyldu þinnar.
Ég bið að þú þurfir aldrei að yfirgefa hann
eins og faðir þinn.
Ég er ekki faðir minn, Sir Thomas.
Mér þykir gaman að sjá þig grafa.
Loks hefurðu hætt við leikritin þín til að draga fólk frá Drottni vorum.
Dregur söngur lævirkjans þig frá guði þínum, John?
Auðvitað ekki.
Hann er sönnun fyrir guði.
Þá var ég kannski í huga sumra...
lævirkinn.
Ég bið um greiða, tengdafaðir,
en vil síður trufla mann frá vinnu sinni.
Kemurðu til mín þegar þú ert búinn með garðinn?
- Já, ég skal koma, John. - Þakka þér fyrir.
Er Susanna ekki hress?
- Hún er hress, herra. Þakka þér fyrir. - Og Elizabeth?
- Líka hress. Þakka þér. - Gott.
- Það gleður mig að heyra. - Já.
Já.
Þakka þér fyrir, John.
Komdu sæl, fr. Hall.
Segðu systur þinni að ég hafi fengið fínt Rínarvín sent,
og að hún megi fá flösku gratís,
fyrir aðeins eitt bros.
Ég skal segja henni það, Tom.
- Daginn, Lena. - Góðan dag, fr. Hall.
Pakki til þín. Frank.
Fyrirgefðu.
Kvikasilfur, fr. Hall?
Maðurinn minn er læknir.
Hún sagði að pakkinn væri til þín.
Daginn, Kate.
- Góðan dag, hr. Smith. - Fr. Hall.
Ég þarf efni.
Lausofið, til að sauma sumarkjól, svartan.
Svartan? Fyrir sumarið?
Kannski þetta bláa?
Eiginmaður minn vill ekkert fínt efni.
Ef eiginmaður þinn réði, fr. Hallm væri verslun mín ósköp daufleg.
Allir í sorg og enginn dáinn.
Frelsari okkar var í einföldum klæðum,
og hann var guðdómlegur.
Það ert þú líka, Susanna, í öllu efni.
Hr. Smith...
Ég er gift kona.
Óhamingjusöm.
Það er ekki...
Ég ætti að segja eiginmanni mínum.
Gerirðu það?
Hann veit það.
Susanna.
Hundur nágranna okkar hefur fengið mikinn áhuga á garðrækt minni.
John Hall vill aðstoð við að losna við sóknarprestinn.
Þekkir hann mig ekki betur.
- Hann heldur að þér líki við sig. - Ég er góður leikari.
Ég reyni að láta mér líka við hann vegna Susönnu, en John er...
Hræsnari og lortur?
Púritani.
Er það ekki skrítið?
Púritani sem vill loka öllum leikhúsunum
erfir allar eigur Williams Shakespeare?
Finnst þér það ekki sniðugt?
Mér finnst það sniðugt.
Hverju sem það skiptir, Judith,
ætla ég mér ekki að eftirláta John Hall eigur mínar.
Nei. Nei, þú eftirlætur þær dýrlingnum Susönnu,
og samkvæmt lögum er hennar eign hans.
Eins og líkami hennar. Til að nota eins honum finnst hæfa.
Þú ert orðin hörð, Judith.
Einu sinni varstu svo einföld og glöð sál.
Var ég það, pabbi? Hvenær var það?
Var það áður en Hamnet dó? Er það ástæðan?
Er það áður en Hamnet dó og ég lifði?
- Judith. - Það er það sem honum finnst.
Alltaf þegar hann les eitt af þessum fjandans ljóðum,
sem eru ekki einu sinni mjög góð,
hugsar hann, "af hverju lifði hún af og ekki hann?"
Þú veist, "gulldrengurinn er farinn, og veistu hvað?
Ég sit uppi með stelpu.
Gagnslausa, tilgangslausa stelpu.
Ó, hún var einu sinni sæt, stelpan.
Hún var einföld, glöð sál, stelpan,
en ef þú lítur á hana nú, er hún reið tæfa,
sem enn hangir hér.
Af hverju lést rangur tvíburi?"
Þakka þér fyrir matinn, Anne.
Ég sagði aldrei styggðaryrði. Ég gaf henni aldrei ástæðu.
Þú varst svo lengi að setja orð í munn annarra,
að þú heldur að það eitt skipti máli sem er sagt.
Sir Thomas, ég...
Mótmæli Púritana gegn gömlum hefðum.
Sum ykkar setja sig á móti því, veit ég.
En ég bið þig að muna eftir Kórintubréfinu.
Þessir góðu kristnu menn gera þetta af heiðarlegri trú.
Þetta eru traustir borgarar.
- Þeir eru siðsamir, guðhræddir... - Eru þeir það, hr. Woolmer?
Eru þeir það? Eða eru þeir hórkarlar?!
Ég hef séð Susönnu Hall læðast frá húsi eiginmanns síns
til herbergis Rafes Smith um nótt.
- Þessum rógi verður svarað! - Þessi rógur verður sannaður!
Þú segir okkur ekki lengur hvernig við björgum sálum okkar, dr. Hall.
Ekki á meðan púrítanskar eiginkonur ykkar
halda framhjá verr en hórur!
Ég hef talað við lögmenn mína. Við lögsækjum vegna rógs.
- Opinber réttarhöld? - Þetta var opinber rógur.
John Lane er hættulegur maður.
Hann sviðsetti ekki árás sína án þess að ætla sér að sanna hana.
- Sanna hana? - Hvernig geturðu spurt?
Því eiginmaður þinn óttast að hann geti það.
Ég óttast að hann hafi sett saman sannfærandi lygi.
Hvílkt stórslys.
Og að það skuli henda svo góða og vammlausa fjölskyldu sem okkar.
Shakespeare fjölskyldan lætur ekki rústa sér tvisvar.
Færið fram hinn ákærða.
John Lane er ekki hér, dómari.
- Ekki hér? - Hann er horfinn.
Susanna Shakespeare hefur verið svívirðilega misnotuð.
Í fjarveru hans er John Lane talinn sekur um rógburð
og bannfærður!
Hvers vegna?
Af hverju rægði maðurinn Susönnu okkar?
Ég giska á til að spilla fyrir eiginmanni hennar.
John Hall er púrítani,
og hann gerði heilaga þrenningu og allan bæinn eins.
John Lane, hins vegar, er fyrir kökur og öl.
Hvers vegna mætti hann þá ekki í réttinn og sannaði mál sitt?
Ég...
ræddi málið við hann.
Ræddir? Ræddir hvað?
Ég spurði hann hvort hann hefði séð Títus Andrónikus.
Hvað veit ég um leikrit?
Farðu frá mér.
Ég skal sjá þig og hóruna dóttur þína í réttinum.
Ég skal segja þér að það snertir, meðal annars,
Márafant að nafni Aaron,
og Afríkumaðurinn sem lék hann var stórkostlegur og ógnvekjandi.
Að drepa mann eða standa að dauða hans.
Að nauðga hreinni mey eða skipuleggja það.
Ásaka saklausan mann og afneita öllu sjálfur.
Að koma á óvild milli tveggja vina.
Að láta nautgripi fátæks manns hálsbrotna;
Kveikja í hlöðum og heystökkum að nóttu
og biðja eigendurna að slökkva þá með tárum sínum.
Oft hef ég grafið dauða menn upp úr gröf sinni
og stillt þeim uppistandandi við dyr góðvina þeirra.
Iss, ég hef gert þúsund hræðilega hluti
jafn viljugt og að drepa flugu,
og ekkert setur sorg hjarta mitt
annað en að geta ekki gert þúsund enn!
Ég hef séð þennan mann
rífa hjartað úr kjána sem beitti hann ranglæti.
Hann gat líka verið mjúkur, þessi óvenjulegi maður.
Einn dag var villt hjarta hans tamið
og hann elskaði dóttur mína.
Susönnu?
Já, en ást þeirra mátti aldrei verða, auðvitað.
Hann sór samt að ef hún þyrfti á honum að halda
þau væru sverð hans, klær og tennur hennar,
annað hvort til að vernda hana eða drepa fyrir hana.
Á ég að segja honum frá núverandi vandræðum Susönnu?
Will, ég sá Títus.
Aaron var leikinn af ljúfasta manni sem maður gæti hitt.
Hann var indælis maður. En það veit John Lane ekki
og ég hef aldrei látið sannleikann þvælast fyrir góðri sögu.
Heldurðu að það sé eitthvað satt í því...
sem Lane segir um Susönnu?
Ja...
Það er kalt á milli þeirra.
Við höfum séð það.
Það eru fimm ár síðan þau áttu barn.
Hún þekkir þennan Rafe Smith.
Hún sendi eftir kvikasilfri til Lundúna. Kvikasilfur er sárasóttarmeðal.
Will.
Susanna er ekki með sárasótt. Ég vissi það.
En hann þá? Maður með sárasótt er sífellt að pissa.
Hann virðist vera það. Er það...?
Er það þess vegna sem hún eignast ekki fleiri börn? Er...?
Leitaði hún...
huggunar annars staðar?
Susanna er guðhrædd kona.
Hún sviki ekki eiginmann sinn.
Kannski eru það ekki svik.
Judith?
Máski sagði hann henni að gera það.
Er það ekki mögulegt?
Satt að segja, pabbi, ef þú fengir dótturson,
væri þér ekki sama þótt það væri satt?
Ég vil að Susanna sé laus við róg. Þú skalt vera viss um að það er satt.
Ekkert er nokkru sinni satt.
Ég samdi annað ljóð handa þér í dag.
Langar þig að heyra það?
Hamnet?
Will?
Anne?
Hann var hér.
Hann verður alltaf hér, Will.
Í Lundúnum hefur leiksýningunum verið að ljúka.
- Krár verða fullar... - Ef þú saknar Lundúna
- Hví ferðu ekki aftur þangað? - Viltu að ég geri það?
Skítt með hvað ég vil, heldur hvað þú vilt og það er ekki að vera hjá okkur.
- Hvað áttu þá við, Judith? - Þú komst aftur til að syrgja Hamnet.
Til að syrgja þinn blessaða, horfna son,
- og grafa upp garð fyrir hann. - Judith.
Nei, við syrgðum hann, pabbi.
Við syrgðum þegar hann lést og við syrgðum eftir það,
en nú virðumst við þurfa að byrja aftur
eins og gröf hans sé nýtekin, því skyndilega,
skyndilega gast þú líka syrgt hann.
Viltu þegja?!
Ef þú getur ekki virt mig, virtu þá sjálfa þig.
Ef þú ert búin að syrgja hann skaltu virða minningu hans.
Geri ég það ekki?
Láttu þá þannig. Þú hefur ekki hæfileika á við hann
svo þú skalt jafna gæsku hans og ástundun,
því þú ert að sóa lífi þínu!
Ég veit hver þú telur að sé tilgangur kvenna.
Ég veit hvað þú vilt frá mér.
Hr. Shakespeare?
- Ég vil ekki angra þig. - Gott.
Frábærar fréttir. Þakka þér.
Mig langaði bara að spyrja þig...
Besta aðferðin til að byrja sem höfundur er að byrja að skrifa.
- Má ég bara...? - Ég á ekkert eftirlætis leikrit.
Ég dáist jafnmikið að öðrum leikskáldum,
og já, mér finnst að konur ættu að mega leika kvenhlutverk,
eins og tíðkast á meginlandinu. Hafðu mig nú afsakaðan.
Mig langaði bara að spyrja hvernig þú vissir.
- Vissi hvað? - Allt.
Vinur minn, ég kann ekki einu sinni að halda sniglum úr vetrarstokkrósunum.
Það er ekkert horn heimsins sem þú hefur ekki kannað,
engin landakort sálarinnar sem þú ratar ekki um.
Hvernig?
Hvernig veistu þetta?
Bara það sem ég veit...
ef ég veit það og ég segi ekki að ég geri það. Ég...
hef ímyndað mér það.
Sagt er að þú hafir hætt í skóla 14 ára. Þú ferðaðist aldrei.
- Ímyndað þér út frá hverju? - Sjálfum mér.
Sjálfum þér?
Já.
Allt sem ég hef gert, allt sem ég hef séð,
allar bækur sem ég hef lesið, hvert samtal sem ég hef átt,
líka, guð hjálpi mér, þetta.
Ef þú vilt verða rithöfundur
og tala við aðra og fyrir aðra
skaltu fyrst tala fyrir sjálfan þig.
Leitaðu inn á við.
Hugsaðu um innihald þinnar eigin sálar...
mennsku þína.
Og ef þú ert hreinskilinn við sjálfan þig,
þá verður hvað sem þú skrifar
allt saman satt.
Ef þú getur ekki bjargað rósunum mínum
leyfðu mér syrgja hina dauðu.
En af hverju?
Af hverju hættirðu að skrifa?
Vertu sæll.
Daginn, Tom Quiney. Tunnu af húfuöli
og þrjár könnur af Malmseyvíni til New Place, takk.
Þín venjulega pöntun og mitt venjulega svar.
Gifstu mér, Judith. Ég fengi þig aftur til að brosa.
Allar aðrar þjónustustúlkur því þú eltist við þær allar.
- Já, en ég hef aðeins beðið mér einnar. - Ég hugsa að þú verðir leiður á því.
Ég man eftir stelpu,
þeirri sætustu og glaðlyndustu bænum.
Ég man eftir hlátri hennar og eftir að eltast við að fá koss.
Mig langar að sjá konuna sem er orðin úr þeirra stelpu.
Því það getur ekki verið þú.
Húsbóndi!
Til þín, herra, frá jarlinum af Southampton.
Anne? Anne.
Jarlinn af Southampton er á leið norður
og hann skrifar til mín hér að þar sem hann fari hér um
ætli hann að spjalla við mig í einn eða tvo tíma.
Heyrðirðu það, Anne? Jarlinn af Southampton.
Ég heyrði það.
Ég man fyrsta daginn sem ég heyrði um vin þinn, jarlinn af Southampton.
Sama dag og ljóðabók var gefin út.
Sonnettur, var mér sagt.
Þú hefur haldið að af því ég kunni ekki að lesa væri mér sama.
En margir geta lesið, jafnvel í litla bænum okkar.
Þar á meðal önnur dóttir þín.
Anne, sonnetturnar voru gefnar út ólöglega,
án vitneskju minnar eða samþykkis.
En þú samdir þær, Will, og fólk las þær.
Eftir að það hafði lesið þær spurðu það, "Hver eru þau?
Hver er dökka konan sem hann elskar svo heitt?"
- Þetta voru bara ljóð. - "Myndarlegi maðurinn?"
- Þetta voru bara ljóð. - Svaraðu ekki.
Ég vil ekki vita það.
Ég vildi ekki vita það þá, og ég vil ekki vita það núna.
En ég veit hver sumir sögðu að hún væri.
Nú virðist hann vera að koma í heimsókn í hús mitt.
Öll þessi ár, Will...
með áhyggjur af orðstí þínum.
Hefurðu nokkurn tíma hugsað út í minn?
Ég hef heyrt af þínum virðulega gesti,
og menn mínir segja mér að hann sé að nálgast bæinn.
Þú kynnir mig að sjálfsögðu.
Hann ætti að koma til Charlecote til að slappa af.
Hann kannast betur við það.
Auðvitað býð ég þér að vera með okkur. Bara þér, held ég.
Við viljum ekki þreyta hans náð.
Og þú mátt fara inn.
Við heilsum hans náð.
Velkominn til Stratford-upon-Avon, yðar náð.
Og þú ert?
Sir Thomas Lucy af Charlecote, yðar náð,
og þingmaður fyrir þetta umdæmi.
Leyfist mér sá heiður að kynna konu mína?
- Höfum við viðskipti að ræða? - Ja, ég...
Er einhver beðni sem þú vilt koma á framfæri?
Ó, nei. Ég ætlaði bara að bjóða þér...
Farðu þá vinsamlega burt, Sir Thomas. Ég vil ekki eiga samneyti við þig.
Ég er hér að heimsækja mesta mann í konungsríkinu.
Á eftir hans hátign, auðvitað.
Fjárans dóni. Subbulegur lítill þingmaður.
Allir geta keypt lávarðstign nú orðið.
Hann hefur svo oft lítilsvirt mig.
Af hverju leyfirðu honum það?
Hvað er hann? Sonur sonar.
Ekkert meira.
Allt hans stolt og sprang stafar ekki af neinu merkilegra
en að hafa spýst út úr typpinu á fyrrum smámenni.
- Það er eins með mig. - Nei.
Ég er sonur sonar, Will.
Henry Wriothesley, sonur Henrys Wriothesley.
Ef ég væri ekki sonur Henrys Wriothesley,
þá hefði þinn Thomas Lucy, sonur Thomas Lucy,
ekki virt mig viðlits.
- Þú, hins vegar, ert... - Ert sonur þjófs.
Sonur Appolons, Will.
Guðs ljóðlistar, guðs sannleikans.
Besti...
fullkláraðasti...
og fegurstu hungur, trúi ég, sem hefur verið til í heiminum.
Jæja...
af hverju ertu svona lítill, Will?
- Lítill? - Af hverju ertu svo lítill maður?
Yðar náð, ég...
Þú getur heillað múginn með fjaðraklóri þínu,
en samt skríðurðu fyrir Sir Thomas Lucy.
- Skríð? - Hæfileikar þínir ná yfir stærra svið
en allra hinna ljóðskáldanna til samans,
og samt hefur þú lifað pínulitlu lífi.
Mér finnst ég ekki hafa lifað litlu lífi, yðar náð.
Svona nú, Will. Í samanburði við Kyd?
Eða Marlowe?
Hvílíkur maður sem hann var.
Hvílíkt líf. Njósnari, ævintýramaður, sarð fyrir England.
Strákum, stelpum. Strákum og stelpum.
Hann kunni að lifa.
Hann er auðvitað dauður, hátign, svo maður bæði tapar og sigrar.
Já, þeir eru allir dauðir, Will. Marlowe, Greene.
Sem kallaði mig vindbelg.
Vindbelgskráka. Sko, þér er ekki sama, enn nagar það.
Kyd, Nashe...
Spenser.
Allir dauðir.
Áfengi og ástríður, kynlíf og ofbeldi, drap þá alla.
Lífið drap þá.
En þú...
Þú lifðir af.
Já, ég lifði af.
- Í huggulega húsinu þínu. - Nokkrum húsum.
Og skjaldarmerkið þitt, hve mikið kostaði það þig, Will?
- Tuttugu pund. - Tuttugu pund.
Maður sem skrifaði Hamlet og Hinrik V og Makbeð,
Rómeó og Júlíu, borgaði tuttugu pund fyrir herramannsnafn.
Will, hvaða máli skiptir þetta fyrir þig?
Maður minn var einu sinni sektaður fyrir að mæta ekki til kirkju.
Geturðu giskað á hvers vegna hann fór ekki?
Presturinn of mikill Mótmælandi?
Ég hef heyrt orðróm
um að það sé svolítill pári í ykkur Shakespeare mönnum.
Ekkert svo andlegt. Hann gat ekki farið í kirkju
því hann skuldaði helmingi sóknarbarna peninga.
Ég hugsa að ég hefði kunnað vel við pabba þinn.
Já, fólki líkaði vel við hann.
Mér líka.
Þú verður að skrifa aftur, Will.
Lundúnir þurfa að fá þig.
Ég þarf að fá þig.
Við höfum aðeins Jonson núna.
Sem hlær að mér því ég kann ekkert í grísku
og veit ekki hvort Bæheimur liggur að sjó.
Will, hvaða máli skiptir hvað honum finnst? Þú samdir Lé konung.
Það skiptir máli, yðar náð. Á Englandi skiptir það máli.
Ég á það sem ég á vegna eigin verðleika,
og þess vegna er ég tortryggilegur.
Kannski verð ég alltaf tortryggilegur.
En ég á mína peninga og ég á mín hús,
og ég á mitt skjaldarmerki.
Og þú hefur versin þín.
Maður lifandi, þú átt ljóðin þín.
Hvílík ljóðlist.
Svo falleg...
Falleg ljóð.
Sum þeirra...
Sum þeirra voru samin fyrir mig.
Já.
Já, yðar náð.
Fyrir þig.
Ég er orðinn gamall.
Eins og þú sagðir í sonnettum þínum að ég yrði, ódámurinn þinn.
En fegurðin sem ég blés þér í brjóst verður ávallt ung.
Og eftir þúsund ár,
þegar fólk les línurnar, þá verð ég...
Verð ég ungur.
Enn á lífi.
Í hjörtum ófæddra elskenda.
Þau voru aðeins ætluð þér, yðar náð.
Ekki nokkurri annarri lifandi sál, og heldur engri sem á eftir kemur.
Bara þér.
Þetta var auðvitað bara skjall.
Skjall sem ég átti skilið.
Já.
Bara skjall.
Nema...
Þetta kom frá innstu hjartarótum.
Ég var yngri þá.
Yngri og fallegri.
Fallegur, yðar náð, eins og þú verður alltaf.
Ef örlög hafa á mér þrælatök,
ef andúð gegn og rógi berst ég fár,
og klaga sárt -
en himinn þegir grár:
af öfund lít hvern þann sem von ei þraut,
lítt þekkan hann að að fagna vinum greitt,
veit annars list, hinn sé á sóknarbraut,
en sjálfur hlýt það eitt sem mér er leitt:
hve mjög í sinni þungt er mér - en þá
ef þú í hugann kemur
léttist brá,
sem drunga jarðar fugl sér lyfti frá
í fagurt ár með söng í heiðin blái
Því dýrri mér en konungs myndu kjör
er kennd þín, hlý og Björt, á lífs míns för.
Já, ja, eins og ég segi...
bara skjall.
Ekki skjall, sannleikur.
Og ég vogaði mér alltaf að vona.
Vona?
- Will? - Að kannski á einhvern...
hátt, hafi það verið gagnkvæmt.
- Gagnkvæmt? - Að þú værir kannski líka...
- Þú gleymir þér, Will. - Ég...
Sem ljóðskáld áttu engan þér líka,
og ég, eins og allir með heila eða hjarta,
er auðmjúkur þjónn þinn.
En sem maður, Will, er það ekki þinn staður að elska mig.
Og að hengja tuttugu punda skjöld yfir dyrnar...
nægir ekki til þess.
Jæja, ég verð að fara.
Vertu sæll.
Það var ljóðskáldið sem ég kom að heimsækja
og það er við ljóðskáldið sem ég skil.
Ef örlög hafa á mér þrælatök,
ef andúð gegn og rógi berst ég fár,
ef kvöld míns lífs ei kenni mína sök
og klaga sárt -
en himinn þegir grár:
af öfund lít hvern þann sem von ei þraut,
lít þekkan hann að fagna vinum greitt,
veit annars list, hinn sé á sóknarbraut,
en sjálfur hlýt það sem mér er leitt:
hve mjög í sinni þungt er mér -
en þá
ef þú hugann kemur léttist brá
sem drunga jarðar fugsl sér lyfti frá í fagurt ár með söng í heiðin blá:
því dýrri mér en konungs myndi kjör
er kennd þín, hlý og Björt, á lífs míns för.
William Shakespeare.
Ég sá að vinur þinn, jarlinn,
hafði konu sína ekki með sér á ferðalaginu.
Kannski vill hann ekki hafa konu með sér.
Ég er viss um að hans náð og Elizabeth greifynja
eru mjög hamingjusöm í sínu hjónabandi.
Eins og ég vildi að þú værir, Judith.
Hvers vegna ertu enn ógift?
Mér finnst þú svo sæt.
- Ekki mér. - Líttu í spegilinn þinn.
Ég á ekki spegil. Mér líkaði ekki sú sem ég sá í honum.
Góði guð, dóttir, það er dapurleg hugsun,
þar sem þú ert alltaf ein með sjálfri þér.
- Já, en svona er það. - Og hvað um börn?
- Allar konur vilja börn. - Svo er sagt.
Vilt þú ekki barn?
Viltu að ég fylli í skarð Hamnets, pabbi?
Ég átti bara við sem... Vegna þín sjálfrar.
Eiginmaður, börn sem félagskapur og til huggunar.
Kannski finnst henni að hjónaband færi henni hvorugt.
Er það málið, Judith? Er það?
Þú hefur séð eymd móður þinnar og hugsað, "Ó, ég verð piparmey
frekar en að vera hlekkjuð við mann sem vanrækir mig."
- Ég sagðist ekki vera vansæl. - Nei, Anne,
en þótt ég setji orð í munn annarra,
sé ég líka stundum meira en það sem er bara sagt,
og ég vil ekki hafa meira af þessu.
Ég hef unnið linnulausto fyrir þessa fjölskyldu.
- Fyrir sjálfan þig. - Já, og ég er höfuð fjölskyldunnar!
Ég hef fært þér gott hús og þjóna,
send þér peninga alla þína ævi. Er það ekki huggun?
Þú átt tvær fagrar dætur, skínandi son og eiginmann
sem, þótt fjarverandi, hafði þig ávallt í huga.
Er það ekki gnótt félagsskapar?
Ég hef reist þessa fjölskyldu upp!
Með snilli minni hef ég fært frægð og frama yfir þetta hús.
Já, já, snilli minni. Á ég líka að hunsa hana?
Hunsa gjöf frá guði almáttugum
svo ég gæti verið hér í Stratford
og orðið hanskagerðarmaður
og þér gæti fundist þú heldur meira metin?!
Hamnet lést og ég var ekki hér! Ég veit það!
Hamnet lést og plágan tók hann.
En plágan hefur tekið milljónir og hún hefði tekið hann
hvort sem ég var í Stratford eða Lundúnum
eða á þessum guðvolaða þjóðvegi.
Við bara... Við misstum drenginn okkar! Ég veit það!
Og ég var ekki hér!
Hve oft get ég sagt það? Ég var ekki hér!
Við misstum okkar skínandi, skínandi dreng, og ég var ekki...
Ó, Hamnet var ekki skínandi!
- Hvað áttu...? - Judith, ekki.
- Hvað áttu við? - Hann var fallegur...
en hann var ekki saknandi.
Judith, ég sagði ekki.
- Ég samdi þau. - Samdir... Samdir hvað?
Ljóðin.
Versin sem þú heldur svo upp á,
með gríni og hrekkjum í hverri Línu.
Ég samdi þau.
Hamnet skrifaði þau bara niður.
Hún hjálpaði honum svolítið. Það er allt og sumt.
Nei, ég samdi þau. Öllsömul.
- Nei. - Hamnet var ljúfur og góðhjartaður
- en hann gat ekkert. Ekki neitt! - Nei. Nei, hann var alveg skínandi!
Nei, Will.
Hann var venjulegur lítill drengur.
- Hvað þá? - Ef þú hefðir skoðað betur hefðir þú...
Ef ég hefði litið á son minn?
- Já, ef þú hefðir... - Ég leit á son minn!
Þú sást það sem þú vildir sjá. Þú sást sjálfan þig.
Hvað um sjálfan mig?!
Þú sást dreng með hugsa sem var jafnstór og djarfur og þinn.
En ánægður með föður sem kunni að meta snilli hans.
Hann var enginn snillingur, en nógu kænn
til að vita að hann gæti aldrei
staðið undir væntingum þínum. Hann kveið heimsóknum þínum.
Við skipulögðum það ekki, ekki til að byrja með.
Judith var alltaf að semja sögur og setja saman rím.
Hamnet heyrði eitt og...
Og skrifaði það niður einn daginn til að æfa sig með pennann sinn.
Þú fannst það og hélst að hann hefði samið það og hældir honum.
Er þetta þá einskis vert nú?
Þau eru ekki eftir hann.
Viltu nú ekki lesa þau?
Þú situr í sólinn og hlærð að hnyttninni.
Þau eru ekki hans.
Nei.
Þau eru mín.
Ég geri því hvað sem mér sýnist við þau.
Nei! Nei, nei, nei!
Nei, nei, nei, þú færð þau ekki.
Judith reyndi að kenna sér að skrifa
eftir dauða Hamnets.
Hana skorti samt þolinmæði.
Ólíkt Susönnu.
Ég hefði viljað getað skrifað
nokkra stafi stafrófsins, sérstaklega þar sem ég var gift þér.
Manstu brúðkaupsdaginn okkar?
Ég, eldri, ófrísk...
og þú ókunnugur, snjall 18 ára drengur.
Ég veit hvað fólk hugsaði.
Ég gat ekki skrifað í skráningabókina.
Gerði bara kjánalegt merki.
Mér fannst ég svo kjánaleg.
Svo fórst þú til Lundúna og varðst frægur rithöfundur,
með konu heima sem gat ekki lesið stakt orð.
Ég velti oft fyrir mér hvort það angraði þig.
Hví skyldi ég gera það?
Það varst varla hér.
Fyrirgefðu mér.
Þú misstir son þinn.
Allir menn hefðu syrgt.
Dóttir er ekkert.
Þær eiga bara að verða eign annars manns.
Við dofnum smám saman.
Nei, Judith.
Þú mátt ekki dofna. Af hverju skrifarðu ekki aftur?
- Faðir, ég kann ekki að skrifa. - Ég gæti kennt þér það.
Ég á engin vers í mér lengur.
- Hvers vegna? - Því rangur tvíburi dó.
Nei, það var plágan. Plágan dæmir ekki.
Hún er bara plága.
Ég vildi að plágan hefði tekið mig.
Judith, af hverju hatarðu sjálfa þig?
Ég hef stolið Hamnet frá þér tvisvar:
Einu sinni með því að lifa hann,
og nú með því að svipta þig draumi þínum um hann.
Þú hefur fært mér nýjan draum.
Dóttir mín fallega, ljóðskáldið.
Kona getur ekki verið ljóðskáld.
Kona er sett á jörðina í einum tilgangi.
Nú veit ég hver skylda mín er.
Ég skal bæta fyrir að hafa stolið Hamnet frá þér.
Ég lofa að bæta fyrir það.
Ég er feginn að Hamnet orti ekki ljóðin.
- Feginn? - Nú þekki ég hann betur.
Og það er væntumþykja, ekki metnaður, sem skal blómstra í garðinum.
Eitthvað þarf að gera það. Fátt annað hefur blómstrað.
Það er satt að ég er ekki góður garðyrkjumaður.
Mér fannst auðveldara að skapa hluti með orðum.
Þér finnst það, já.
Viltu að ég hjálpi þér?
Og hér. Ég held lengra.
- Hérna? - Já.
Þetta.
Grafðu stóra holu. Skínandi. Kannski við getum sett...
Góða nótt, Anne.
Vertu hjá mér, Will.
Til huggunar.
Í næstbesta rúminu okkar.
Ég skal drekka glas af Rínarvíni með þér, Tom Quiney.
Þú veist að ég er ekki góður maður.
Það hafa verið konur.
Margar konur.
Ég hef séð of lítið af lífinu.
Þú hefur séð of mikið.
Kannski getum við byrjar aftur saman.
Hún pantaði ekki vín. Hún drakk það með Quiney.
Hún var inni í hálftíma eða lengur.
Ef Judith er að seilast í smá hamingju er ég fegin.
Syndir gera hana ekki hamingjusama.
Í alvöru?
Þá skulum við vona að það geri óhamingju hennar
heldur bærilegri.
Þetta var andstyggilegt. Mundu eftir ritningunni.
Ég man eftir lítilli stúlku sem brosti mikið.
Orðstír sem glatast finnst ekki aftur.
- Minn gerði það! - Þinn glataðist ekki!
Hann var svertur af dæmdum drykkjumanni
sem var grunaður um að vera Pápisti.
Judith verður að hætta með þessum Quiney.
Hann er siðspilltur.
Ef aðeins þeir sem væru syndlausir fengju að giftast
yrðu ansi fá brúðkaup.
Ég get ekki hitt þig lengur, Margaret.
Mér þykir það leitt.
Vegna Judith Shakespeare.
Ég lofaði þér aldrei neinu, Margaret. Það veistu.
Ef við syndguðum, syndguðum við saman.
Hún er með barni.
- Á ég það örugglega? - Vogarðu þér að spyrja?
Margaret á marga vini á kránni.
- Vogaðu þér aftur. - Ég er viss. Ég...
Ég held...
Ég tel að það sé þitt, Tom.
Í hreinskilni sagt.
Francis Collins, komdu inn. Má bjóða þér vín?
- Endilega. - Maria, komdu með vín.
Mér léttir að sjá þig svo hressan, Will.
Þegar maður sendir eftir lögmanni er það ekki alltaf þannig.
- Judith ætlar að giftast. - Nei.
Til hamingju.
Það var glæpur að svo hress ung kona væri ógift.
Það er þá ekki lengur glæpur.
Því vil ég breyta erfðaskrá minni
svo að þar verði nýr tengdasonur minn, Tom Quiney.
Quiney, segirðu?
- Vín og tóbak. Góð viðskipti. - Engin betri.
Því þurfum við líka að gera ráð fyrir karlkyns afurðum þeirra...
dóttursonum mínum.
Mörgum.
Mig langar lak að...
Eftirláta Anne einhverju.
Anne? Ef hún lifir þig fær hún þriðjung samkvæmt lögum.
Hún lifir mig, á því er enginn vafi. Hún er mun eldri og tífalt seigari.
Ég á ekki við fé. Hún hefur meira af því en hún getur eytt.
Nei, ég hafði í huga...
Ákveðið húsgagn.
Húsgagn?
Anne hlýtur að búa hér og hafa not af því daglega.
Ákveðið húsgagn sem,
þegar það er ekki lengur okkar, verður að vera hennar,
og þegar hún er í því vona ég að hún...
brosi og hugsi til mín.
Því...
Þannig að annar tengdasonurinn á vínbúð
og hinn vill loka henni.
Velkominn í fjölskylduna.
Ég veit að stundum...
Við Shakespearemenn höfum verið verstu óvinir sjálfra okkar
og stundum höfum við átt...
hina verstu óvini.
Ef John Lane sýnir á sér andlitið hér aftur
verður nefið skorið af honum!
Já, skin og skúrir hafa skipst á, en...
Ég skjalla sjálfan mig með því að...
Að ég hef fært heimabæ mínum nokkra frægð.
Þótt ég eigi ekki lengur...
Þótt ég eigi ekki lengur son...
og sýnið mér fjölskyldu í bænum sem hefur ekki misst barn,
á ég tvær fallegar dætur.
Kannski einn daginn fæ ég dótturson.
Og til þess, auðvitað, lít ég til þín, Tom, og líka til þín, John,
svo sinnið endilega ykkar hlutverki.
Þakka ykkur fyrir.
Því fjölskyldan er allt...
og í dag...
gæti ég ekki verið stoltari af minni.
Ég sá Margaret Wheeler í kirkjunni í gær, Tom.
Ég veit það, Judith.
Ég get ekki tekið það til baka.
Ég hef játað allt fyrir þér.
Ég get aðeins lofað þér að hana og barn hennar skal ekkert skorta.
Við finnum hann.
Hvar er hann?
Er hann þarna?
- Hann er þarna. - Er allt í lagi?
Anne, er allt í lagi?
Já, fínt.
Hvers vegna þá...?
Sjáðu til...
Pabbi, við höfum fréttir að færa.
- Og þær eru... - Já?
Að ég er ófrísk.
Ó, nei, elskan mín!
Ó, jú!
Hr. Quiney!
Vel gert, drengur minn.
Elskan mín.
Systir, ég samgleðst þér innilega.
Þetta er svo dásamlegt.
En hvar er John? John ætti að vera hér.
Hann var kallaður í sængurlegu.
Quiney!
Margaret Wheeler lést af barnsburði
ásamt barni sínu.
Barnið ber ekkert nafn.
Nafn kemst ekki til himna án þess.
Jæja, jæja, hr. Shakespeare.
Það var óheppilegt.
Brúðkaupi dóttur þinnar var þá flýtt af ástæðu.
Eins og þínu eigin.
Eplið fellur ekki langt frá eikinni.
Fjandinn hafi þið, þið Shakespearefólk eruð hneykslandi.
Kannski af því hún er ólæs sveitastelpa,
gat konan þín ekki kennt dætrum ykkar siðsemi.
Jæja, jæja. Ég þarf að halda áfram.
Ég get ekki tafið í allan dag og hugsað fallegar hugsanir eins og þið ljóðskáldin.
Ég þarf að vinna.
- Vinna, Sir Thomas? - Já, vinna.
Stór eign eins og Charlecote rekur sig ekki sjálf.
Ég hélt þú ættir við alvöru vinnu.
Eins og að byggja, eiga og reka stærsta leikhús Lundúna, til dæmis.
Leikarar, smiðir, saumakonur, fólk sem þarf að borga,
mútur, öryggi sem þarf að gæta að, stjórnmál sem þarf að rata um,
3000 greiðandi viðskiptavinir sem þarf að fæða og vökva alla daga,
öllum lofað sýningu sem tekur hinni síðustu fram.
Hundrað og sjötuíu sýningar fyrir drottningu okkar og konung.
Hefurðu spáð í hvað þarf til að sýna Bardagann í Shrewsbury
í veislusalnum í Hampton Court? Vertu ekki að því. Þú yrðir svo þreyttur.
Samt, þau ár sem ég hef rekið þetta stóra,
flókna og stórkostlega vel heppnaða leikhús, Thomas,
hef ég sannarlega fundið tíma til að hugsa um og skrifa niður
fallegu hugsanirnr sem þú nefnir og sem, að minni reynslu,
færa þeim mikla ánægju sem leita dægrastyttingar
eða hvíldar frá þessum táradal,
því án þess væri það allt álíka tilgangslaust og...
Ja, álíka tilgangslaust og þú, Sir Thomas.
Og fyrst þú nefnir hans hefur kona mín, Anne,
meiri sómatilfinningu og visku í því sem hún lætur frá sér á kamrinum
en þú í öllum kroppi þínum.
Ég hefði áttað skjóta dádýrin hjá þér í leyfisleysi.
Arfur Quiney fjarlægður, herra.
Ég hef enga ánægju af vandræðum Judith, tengdafaðir.
Eða þínum.
Það hryggir mig.
Ég veit það, John.
Viltu vinna með mér um stund, eiginmaður?
Þú getur sett bjór fyrir sniglana.
Mér sýnist, Anne, að þér gangi betur án mín.
Ég ætla að ganga svolítið.
Hún gerði það fyrir þig, Will.
Þú vildir dótturson.
Þú komst ekki í útförina.
Ég var á leið heim.
Tíðindin bárust eftir að ég fór frá Lundúnum.
Þegar ég kom hingað var hann þegar kominn í jörðina.
Það var sumar.
Ekkert lík er látið ógrafið lengi, sérstaklega ekki plágulík.
Þetta er síðan.
Ágúst 1596.
Hamnet...
Shakespeare.
Þarna er hann.
Ég kom með bréfahníf handa honum.
Hann var sérstakur með innfellt blað.
Á honum voru upphafsstafir hans grafnir í handfangið.
Hann hefði orðið hrifinn af hnífnum.
Ég hefði hann alltaf hjá mér.
- Má ég...? - Endilega.
Þegar ég...
Þegar ég tálga til nýjan fjaðurstaf...
ímynda ég mér að ég eigi hann ekki,
en hönd hans, fullorðins,
og þarna er hann, að snyrta...
Að snyrti fjaðurstaf sinn með hnífnum frá föður sínum
við heimkonuna gleðilegu fyrir löngu.
Og þá, þegar ég...
Þegar ég dýfi honum í blekið og skrifa...
er það enn hans hönd sem ég sé og hans orð sem ég skrifa,
og þá ímynda ég mér að það sé ekki ég
sem hugsa um hann,
heldur að ég sé dauður og Hamnet lifi...
og að það sé hann sem hugsi um mig.
Fólk spyr mig oft hvernig ég hafi skrifað svo mikið,
hvernig ég hafi fundið orku og ákveðni til að sitja einn við skrifborð mitt,
skrifað leikrit eftir leikrit,
en svarið er frekar einfalt.
Ég var alltaf með son minn hjá mér.
Drenginn minn.
Sendirðu eftir mér, pabbi?
Já. Já, Judith. Þakka þér fyrir að koma.
Vonandi er nýja heimilið þægilegt.
Það þarf mikið að gera en maðurinn minn leggur hart að sér.
Þrátt fyrir skömmina sem hann færði yfir okkur...
Hann er góður maður.
Ég fór að gröf Hamnets í dag,
og las nafn hans í skránni.
- Ég er fegin því. - Anne...
Ég þekki pláguna.
Hún lagðist oft yfir Lundúni, öll leikhúsin lokuðu, svo ég...
Ég þekki pláguna, og...
Ég var að hugsa í dag að...
svarti dauðinn er ljár.
Hann er ekki rýtingur.
Hvað áttu við?
Aldrei sá ég hann
slá eina manneskju og fara svo.
Hvernig lést Hamnet?
Dauði hans er skráður í kirkjubókina,
en orsökin er ekki nefnd.
Plágan, eiginmaður.
Sóknarpresturinn sagði það við útförina.
Því það sagðir þú honum,
og eflaust hefur líka sagt gröfurunum
sem komu út að tjörninni
og fundu hann þegar kominn í líkklæðin.
Þegar ég lít á grafirnar
kringum gröf Hamnets og kirkjubókina,
sé ég engan ljá
sem hefur verið sveiflað gegnum bæinn sumarið 1596.
Reyndar voru aðeins fimm börn tekin
og þrjú þeirra voru nýburar.
Ekki eins og í öðrum pláguárum
þar sem tugir eftir tugi eftir tugi
voru felldir í hvert sinn sem hún kom.
Þannig að, Judith, Anne...
segið mér það.
Hvernig lést sonur minn?
Hann dó úr plágunni.
Ég vakti mömmu um nóttina með hrópum mínum.
Rúm Hamnets var tómt.
Mamma leitaði um húsið.
Þá datt henni í hug tjörnin í skóginum.
Þetta var eftirlætisstaður hans,
þótt hann kynni ekki að synda
og hann færi aldrei út í vatnið.
Kringum hann...
rifið og tætt,
voru síðustu vers ljóðanna
sem ég hafði samið og hann skrifað.
Við undirbjuggum þau til að sýna þér þegar þú kæmir heim.
Mamma bað mig að sækja tvinna og teppi
svo enginn kæmist að því hvernig hann lést.
Þetta er saga Judith,
og hún hefur borið hana með sér sem byrði alla tíð síðan,
en ég segi að hann hafi látist úr plágu.
Sóknarpresturinn sagði það við gröf hans.
Og guð sættist á það.
Milljónir létust úr henni,
og Hamnet kom inn í himnaríki á þeim forsendum.
Jesús hefði aldrei neitað honum um stað,
þrátt fyrir það sem Judith sagðist hafa séð.
Auðvitað.
Auðvitað er hann á himnum.
Hamnet svipti sig ekki lífi.
Hann kastaði sér bara í vatnið. Það var ég sem olli því.
Ég varð honum að bana.
- Judith, það er ekki þannig. - Ég drap bróður minn.
Hann vildi ekkert annað en að þóknast þér.
Það eina sem þú hugsaðir um var hann
og það eina sem hann hugsaði um varst þú.
Ég var afbrýðisöm.
Ég var afbrýðisöm...
því Hamnet fór í skóla...
og ég varð að vinna í eldhúsum því ég var stelpa.
Mig langaði að fá samþykki þitt.
Ég vildi fá væntumþykju þína.
Því sagði ég honum að ég ætlaði að segja þér það.
Að þú fengir loks að vita hver hefði ort ljóðin.
Mér... Mér var ekki alvara.
Mér var ekki alvara.
Hann lést úr plágunni.
Guð sættist á það.
Það var bara smá lygi.
Hann bara aðeins lítill drengur.
Þú laukst því.
Þakka þér fyrir.
Sagan mín er búin.
Ég get hvílt mig.
Hamnet, gerðu það.
Vertu smástund.
Við erum það
sem draumar eru gerðir úr
og litla lífið okkar
afmarkast af svefni.
Mér þykir það leitt.
Ég held að...
kannski ég hafi kvefast.
Ben Jonson, það er gott að sjá þig.
Kristur, Will, þú hefur lent illa í því.
Báðar dæturnar flæktar í hneyksli.
Gott hjá þeim.
Já, það hefur ekki fært mér þá ró sem ég vonaði að setjast í helgan stein.
Mín reynsla er sú, Will, að enginn fær það sem hann vonast eftir.
Menn fá það sem þeir eiga skilið.
Og þú heldur að ég hafi átt þetta skilið?
Kannski ekki allt, en sumt, sannarlega.
Þú misstir son.
Enginn á það skilið, þótt margir lendi í því.
- Ég missti sjálfur son og dóttur. - Ég veit það, vinur minn.
En þú átt enn tvær dætur sem þykir vænt um þig.
Og eiginkonu til að deila rúmi með. Það hef ég ekki.
- Mín eigin Anne fyrir lítur mig. - Já, þú móðgar hana opinberlega.
Þú kallar hana skass, svo...
Já, ég sagði ekki að hún hefði ekki ástæðu til. Bara að hún sé það.
Þú sagðir mér að Southampton segi að þú hafir lifað litlu lífi.
Hvílkur asni.
Ég á við, þú sigraðir England, Will,
og snerir sigursæll í faðm fjölskyldunnar.
Hvernig er það lítið? Er það lítið?
Kannski seinni hlutinn.
Seinni hlutinn er besti hlutinn.
Þú komst heim, Will.
Hve margir aðrir sigurvegarar geta sagt það sama?
Hvaða ljóðskáld?
Allir geta dáið einir og fyrirlitnir.
Marlowe var myrtur.
Enginn veit hver af mörgum óvinum hans gerði það.
Greene lést í fátækt, fjarri öllum sem þekktu hann.
Kyd, á sama hátt.
Enginn veit hvernig Tom Nashe dó,
en ef þessi ógeðslegu gervigetnaðar- lims ljóð hans
eru einhver vísbending var það ekki í faðmi fjölskyldunnar.
Ég held ekki.
Og ég? Þótt ég sé ekki dauður enn,
get ég fljótlega orðið það því ég er ekki lengur innundir hjá konunginum,
og enginn talar máli mínu.
En þú, þú komst heim, Will.
Fyrirgefðu, ég er ágætur.
Þú hefur haft vini þína og fjölskyldu...
fullan eld og fullan maga.
Svo hefurðu líka samið
mesta safn leikrita sem gert hefur verið eða verður gert.
Melurinn þinn.
Svo, já, gamli vinur...
ég held að þú hafir átt þetta skilið.
Pabbi?
Í dag er sérstakur dagur,
og mamma og Sue hafa útbúið sérstaka gjöf handa þér.
Ja hérna, hvað er þetta?
- Hjúskaparvottirð okkar, Will. - Hvað segirðu?
Fyrir þrjátíu og fjórum árum setti ég merki mitt á það.
Og nú...
"Anne Shakespeare."
Þú hefur fallega rithönd.
Sue er líka að kenna mér að skrifa.
Og þegar þér batar
hef ég samið fyrir þig ljóð.
Þú þarft þá...
pennahníf.
Þetta er handa þér.
Þakka þér fyrir.
Hvað langar þig að gera í dag, pabbi,
á þessum sérstaka degi?
Ég veit um árbakka þar sem blóðberg vex villt,
þar sem lækjarsóleyjar og drúpandi fjólur vaxa.
Þar er of mikil breiða af sterklegum geitatoppi.
Með sætum moskusrósum og með eplarósum:
Þar sefur Titania stundum á nóttinni,
svefndrukkin af blómunum með dansa og gleði...
Þið þekkið líklega afganginn.
Þar varpar snákurinn af sér glitrandi húð sinni.
Nógu breitt sef til að pakka inn álfi.
WILLIAM SHAKESPEARE LÉST 23. APRÍL 1616
Í FÆÐINGARBÆ SÍNUM.
ÞAÐ VAR Á AFMÆLI HANS.
Aldrei framar óttast þú eldraun dags
né kalda nótti
kvatt þú hefur heimsins bú,
heimför gert,
og laun þín sótt.
Æskufjör og feyskið hold
fylgjast að dökka mold.
Aldrei meir þér ógna skal yglibrún og ráðin hái
skeyt ei framar flík né mal,
fellur eik sem visið strá.
Speki, vald og og hreystihold hafnar allt í kaldri mold.
Aldrei meir þig skelfa skal
skrugga snögg og elding föl,
áfjátt níð og teirað tal;
öll er gengin sæld og kvöl.
Ást sem björtust finnst á fold
fylgir þér í svarta mold.
Allir ungir elskendur skulu
lútu þér og falla í mold.
ANNE LÉST 9 ÁRUM SÍÐAR.
WILL HAFÐI ÁNAFNAÐ HENNI SÍNU NÆSTBESTA RÚMI.
JUDITH QUINEY ÁTTI ÞRJÁ DRENGI.
ALLIR LÉTUST ÞEIR UNGIR.
ELIZABETH HALL, EINA BARN SUSÖNNU GIFTIST TVISVAR.
HÚN LÉST 61 ÁRS, SÍÐUST AF ÆTT SHAKESPEARES.
Synced by Skari11
Íslenskur texti: Björgvin Þórisson